EEN NETFLIX COMEDY-SPECIAL
Hallo. Laat ik toch maar een microfoon gebruiken.
Hoi.
Jeetje.
Dank jullie wel. Dat was precies genoeg applaus.
Ik hoefde hier niet te lang te staan.
Bedankt voor jullie komst. Ik ben Jen.
Als je dat niet wist en komt binnenlopen, kun je nu plezier met mij hebben.
Artsen, yogadocenten en iedereen die me kent heeft me verteld...
dat ik gestrest ben.
Ze hebben me wel eens verteld dat therapie niet genoeg is.
Ik moest mediteren.
Nu ben ik zo'n persoon die mediteert.
En met 'mediteren' bedoel ik dat ik nooit mediteert.
Maar ik heb wel een meditatie-playlist en gongs.
Ik heb apps en denk na over meditatie.
Ik heb een meditatiestoel in m'n woonkamer.
Jullie ook. Het is gewoon een stoel.
Maar als ik er een kaars naast zet is het m'n meditatiestoel.
Als je bij me langskomt, wijs ik ernaar en zeg:
'Let daar maar niet op. Dat is m'n meditatiestoel.
Iedere morgen denk ik erover na en doe ik het niet.
Ik word wakker en ga erin zitten en haal diep adem.
Laat je niet intimideren. Je mag er wel in zitten.
Niet iedereen zit op hetzelfde spirituele niveau, maar er zijn geen regels...
in dit gelukkige huis met de stoel en de...
Niet vragen waarom de kaars nooit aangestoken is.'
Maar ik heb ooit echt gemediteerd omdat ik iets belangrijks moest doen.
Ik wilde een baan.
Ik wilde iets schrijven en ervoor betaald worden.
Ik wilde een sollicitatiegesprek. Het moest lukken.
Dus ik was die morgen een beetje zenuwachtig.
Ik besloot toch eens te mediteren, want iedereen heeft het erover.
En ik heb toen vijf minuten gemediteerd.
Als je dat niet indrukwekkend vindt, heb je nog nooit gemediteerd.
Want na vijf seconden denk je: waarom zet God de tijd stil?
Vijf minuten is lang om je geest leeg te krijgen, maar het lukte.
Ik werd wakker en kwam eruit en dacht:
ik snap nu wat iedereen bedoelt. Het voelt...
alsof ik de wereld aankan.
Als ik nu gewoon thuis kon blijven, zou ik de wereld aankunnen.
Maar ik moest op pad. Dus ik stapte in de auto...
en ik reed om negen uur door Los Angeles.
Ik zag het groene licht en dacht: groen is mooi.
Ik dacht na over wat groen eigenlijk was.
Ik dacht: groen, wat betekent dat?
Ik besefte op dat moment niet...
dat groen betekent dat je moet doorrijden.
Dus ik zat aan groen te denken en reed langzamer.
De mensen achter me draaiden door, want ze kwamen te laat op hun werk.
Dus ze begonnen te toeteren.
Ik dacht: nu is het geel. En nu rood. Dat was leuk.
Ik besefte dat ik voor rood gestopt was. Dat is normaal...
maar ik stopte al bij groen. Toen dacht ik: mijn god...
ik heb het voor ze verpest. Het is mijn schuld...
dat ze te laat komen. De man achter me was woedend.
Ik zag hem in m'n spiegel. En ik was zo rustig...
want ik had gemediteerd.
Ik zwaaide even om te zeggen: Sorry.
Vervelend dat je denkt dat je te laat komt...
maar jij weet niet wat ik weet.
Tijd bestaat helemaal niet.
Ik vond het erg dat ik z'n toeter hoorde.
Dat hoort niet bij meditatie.
Wat is geluid nu eigenlijk?
Dat is de betekenis die ik eraan geef.
Ik had alles kunnen horen. Vlinders die snoep eten.
Ik reed dus rond en voelde me goed.
Ik voelde me veel beter dan al die boze mensen.
Daar draait meditatie om. Je superieur voelen.
Dus ik reed de hoek om en ik stond voor het volgende stoplicht...
en die boze kerel achter me ook.
Ik had het dak open, net als de ramen.
Ik was helemaal gelukkig.
Had ik al gezegd dat ik gemediteerd had?
En de man naast me was typisch voor Los Angeles als je er nooit geweest bent.
Hij zag eruit als zo'n producent met een sigaar.
Kaal, dik, in een rode BMW, ergens in de 50 en twee keer gescheiden.
Hij zit daar en is echt boos op me.
Hij zit in z'n auto. Hij keek me aan en zei:
'Hé, debiel, wat deed je nou bij dat stoplicht?'
Ik zit in m'n auto en denk:
Ik heb vandaag gemediteerd, dus ik mag niet boos worden.
Hoe zou het zijn om hem te vermoorden? Nee, niet aan denken.
Hij riep nog eens. 'Hé, debiel, waar was je nou mee bezig?
Je vriendje sms'en?'
Die deed pijn.
Want ik had toen geen vriend en dat vond ik niet leuk.
Ik werd boos. Denkt hij dat ik m'n vriendje sms?
Denkt hij dat dat de oorzaak is als vrouwen foutjes maken?
Het gaat altijd om een man. Een enorme kettingbotsing...
en ik: 'Kom je nou thuis eten, of niet?'
Dus ik besloot dat ik het niet zou pikken.
Flikker maar op met je meditatie. Iedereen wordt boos.
Ik ben geen heilige.
Die mediteren niet, maar goed.
Dus ik stond op in m'n stoel...
en ik stak m'n hoofd door het dak en stapte op de bijrijdersstoel.
Ik leunde voorover en zei: 'Wat zei jij godverdomme tegen me?'
Voor de kijkers: Dit wordt niet opgenomen in New York.
Hij zei: 'Ik vroeg wat je bij dat stoplicht deed, debiel.'
Ik wilde niet zeggen...
dat ik gemediteerd had en naar groen keek.
Dat wilde ik niet zeggen, want hij was gemeen en ik wilde winnen.
Ik wilde iets zeggen waardoor hij zich zou schamen...
voor wat hij had gedaan. Hij moest denken: ik moet nadenken...
voor ik iets zeg en me in anderen inleven.
Je weet nooit wat iemand meemaakt.
Dus ik zei iets wat waar is. Ik bedoel dat ik het echt zei.
De inhoud was niet waar.
Ik zei: 'Wat ik deed? Nadenken.
Ik heb net gehoord dat m'n moeder overleden is.'
Ik heb nooit gezegd dat ik een goed mens was.
Hij zei: 'Je bent nog steeds een debiel.' Ik zei:
'Wat voor mens zegt zoiets tegen iemand wiens moeder overleden is?'
Ze was niet dood, maar hij was een slecht mens.
Ik ben nog steeds de winnaar van dit verhaal.
Toen draaide ik door.
Ik zei: 'Ga je auto toch neuken.'
Ik weet ook niet wat dat betekent.
Ik moest iets zeggen wat ergens op sloeg.
'Ja, duw je lul maar in de uitlaat.
Ik ken jouw type. Ben je een producent?
Gescheiden? Twee vrouwen die je verliet voor je assistente.
Zeg je tegen meisjes dat je ze aan een film kunt helpen?
Je kunt helemaal niets. Je bent een sukkel.'
Het werd groen en hij reed weg.
Want dat doe je als het groen wordt.
Hij reed weg en riep: 'Je bent gek.' En ik...
Ik schreeuwde vanuit m'n open dak:
'Ik ben niet gek. Ik heb gemediteerd, klootzak.'
Dat is een oude kreet van Boeddha.
De adrenaline pompte door m'n lichaam. Ik stond te trillen.
Ik dacht: ik heb vandaag nog gemediteerd. Stel dat ik dat niet gedaan had.
Dit is een wijze les voor mannen. Noem een vrouw nooit gek...
tenzij je wilt dat ze helemaal doordraait. Niet doen.
Als je tegen een vrouw wilt zeggen dat ze gek is, noem je haar rustig.
Dat verwart ons. Dat lost alles op. Zeg gewoon:
'Je doet echt ontzettend rustig.'
'Bedankt. Een helderziende heeft me ooit rustig genoemd. Bedankt.
Waar hadden we eigenlijk ruzie over?'
Dus ik reed door en dacht:
Rustig blijven. De adrenaline trekt wel weg.
Ik reed naar het volgende stoplicht. Het stond op rood.
Die kerel stond er weer. Ik dacht: niets doen, Jen.
Gewoon in je rijbaan blijven en niets geks doen.
Dus ik zette wat muziek aan en ik bewoog m'n hoofd mee.
Kijk dan. Ik ben niet gek.
Ik stond niet te schreeuwen, ik heb gemediteerd, klootzak.
Ik ben gewoon gelukkig.
Hij keek me aan en riep:
'Hé, gecondoleerd met je moeder.'
En ik dacht: o nee, m'n moeder is dood.
Dus...
Ik deed alsof ik verdrietig was.
'Het was een zware morgen. Heel veel papierwerk.'
Wat? Geen idee.
Waarom zou er na een uur al papierwerk zijn?
Zij woont in Boston en ik in LA.
Ze is een uur dood dus ze faxen me alle papieren.
'Er is iemand dood. Kom op met de papieren.'
Dus hij keek me aan en zei:
'We gingen een beetje tekeer, maar ik wens je een goede dag.
En ik zei: 'Jij ook, man.'
Hij reed weg en ik begon te huilen. Ik dacht: mijn god...
al die emoties. Komt het nu door m'n moeder of...
Ik heb vanmorgen al met twee mensen gepraat...
en dat zou ik anders nooit doen. Dat is meditatie.
Het brengt mensen bij elkaar. Wat krachtig.
Dus ik parkeerde.
Ik huilde niet meer en was niet meer gek of...
neerbuigend omdat ik had gemediteerd.
Ik liep naar binnen, stelde me voor, we kletsten wat...
en ze wilden me betalen, ik kreeg de baan, helemaal goed.
Ik dacht: dat zou niet moeten kunnen.
Ik zou niet normaal moeten kunnen doen, want ik deed gestoord.
Ze hebben geen idee van wat ik had gedaan.
Je kon naar binnen lopen en zijn wie je wilt...
terwijl je net stond te schreeuwen. Maar we doen het allemaal.
Ik dacht: geregistreerde zedendelinquenten mogen dat niet.
Ik vind dat als ik zo gek doe...
ik als zedendelinquent behandeld moet worden.
Ze moeten het vertellen. 'Ik ben je buurman.
Ik heb vroeger dingen gedaan.' Als ik binnenkom...
moet ik zeggen: 'Ik ben aardig, maar ik schreeuw op straat tegen mensen.'
Maar ik kwam er gewoon mee weg.
Het is alsof je naar een feest gaat...
en je met je partner in de auto zit en je hem even haat en zegt:
'Dat past niet bij elkaar.
Je zegt altijd dat je van je moeder houdt...
en ze je kleren uitkoos. Ze was klote in jou leren kleren uit te kiezen.
Ja, ik begin over je moeder. Jawel. Zeker weten.
O, nee. Durf het eens. Nee.
Ik ga vijf minuten naar dit feest...
en ik wil je niet zien. Het zijn mijn vrienden.'
Je komt binnen en zegt: 'Hoi, ik heb muffins meegenomen.'
Je wilt de hele avond blijven. 'Leuk, hè?'
Hij staat in de hoek en je vrienden zeggen:
'Wat is ze leuk, hè?' En hij zegt: 'Ja, fantastisch.'
Dan stap je weer in en ben je de ruzie al lang vergeten...
en denk je: wat waren die muffins geweldig. Ik ben geweldig.
En hij kijkt je aan en denkt: hou toch je mond. Ik weet wie jij echt bent.
Jullie merken vast wel dat ik stoer ben.
Niet vanwege dat verhaal, maar jullie zien wel dat ik een tatoeage heb.
Dat zien jullie.
Niet iedereen neemt er een.
Je hebt stoere mensen en dan heb je de rest.
Maar ik heb een tatoeage en ik hou het bij eentje.
Tatoeages zijn als kinderen.
Sommige mensen willen ze...
sommigen mensen niet. Sommige mensen willen er veel.
Dan zitten hun hele armen onder. Een heleboel werk.
Maar je gaat ergens heen, gaat liggen en hebt veel pijn en denkt:
ik hoop dat ik ervan hou. Het is voor altijd.
Dus...
Ik nam een tatoeage in plaats van een kind.
Ik ben zo iemand die er dan ook klaar mee is.
Dus m'n tatoeage moest echt betekenis hebben.
Als je een tatoeage wilt, ga je erover nadenken.
Ik wil niets stoms. Het moet betekenis hebben.
Ik heb m'n hele leven gewacht op iets korts...
dat betekenisvol is en op m'n lichaam kan staan.
Ik bedacht een paar jaar geleden iets en dacht:
Niet doen. Wacht nog een jaar.
Als je het dan nog wilt, moet je het doen.
Ik raakte geïnspireerd door een vriendin...
die haar opa's naam en geboortedatum op haar pols zette...
omdat z'n verhaal geweldig was.
De opa van m'n vriendin overleefde de holocaust.
Omdat hij 'n nazi was.
Maar...
Nee, dat is...
Sorry.
Dat...
Dat was gewoon een grapje.
Dat was niet eerlijk. Er is echt een verhaal over m'n vriendin.
Ik gooide er een grapje in.
Haar opa heeft de holocaust overleefd.
En m'n vriendin had, net als haar vader en opa...
en veel mensen in dit land, last van depressie en angst.
Hij vertelde hoe z'n geest het overleefde.
In de kampen bad hij uit dankbaarheid tot God.
Hij zei: 'Prima als het zo afloopt...
maar bedankt dat ik mezelf ben en geen slecht mens.
Bedankt voor de liefde in m'n hart.' Dat was overweldigend.
Natuurlijk tatoeëer je z'n naam op je pols.
Het mooiste verhaal dat ik ken.
En zulke familieleden heb ik niet.
Ik...
Ik kom uit een katholieke familie uit Boston...
en we praten niet zo met God.
We mogen God niet. We zijn boos op God en Hij is vast ook boos op ons.
'Jennifer, waarom zou je dankbaar zijn voor iets slechts?
Dat betekent dat God boos op je is.
Hij straft je.
Jennifer, waarom zou je dankbaar zijn als God zo gemeen is?
Misschien denkt hij dat je het fijn vindt en dan blijft het zo.
We vallen God niet lastig met dankbaarheid...
tenzij er iets goeds gebeurt.
Er is niets slechts met ons gebeurd, maar 't kan wel...
en we klagen er vast over en blijven goed opletten.
Dus geen tatoeages over dingen die familieleden hebben gezegd.'
Het werd iets anders.
Ik laat jullie m'n tatoeage zien en dan leg ik het uit.
Hij staat op m'n enkel.
Er staat 'JKL.' Dat staat voor JK living...
en dat betekent 'just keep living'...
en dat is Matthew McConaughey's lijfspreuk.
Deze tatoeage is absoluut niet ironisch.
Ik meen het helemaal.
Gewoon blijven leven. Dat inspireert me.
Ik ben niet suïcidaal.
Maar m'n ziel zit vast in een lichaam. Ik ben geboren...
en ik ben bang voor de dood. Dat voel ik elke dag.
En...
Te gek.
Leuk dat jullie dat leuk vinden. Ja, we zitten allemaal opgesloten.
Voor je over me oordeelt en me oppervlakkig vindt...
Er zit een verhaal achter.
Net als m'n vriendin met haar verhaal over haar opa.
Ik zat in de nagelstudio en het was een slechte dag.
Ik wist niet waarom. Ik voelde me gewoon niet goed.
Fysiek wel.
Mentaal niet echt.
Ik bladerde door een People.
Ik zag een artikel over Matthew McConaughey.
Hij had ook een zware dag gehad.
Waarom lachen jullie? Dit is serieus.
Hij filmde Dazed and Confused en wist dat hij een ster zou worden...
maar z'n vader lag op sterven. Hij dacht:
Er gebeurt tegelijkertijd iets goeds en iets slechts.
Nou, ik blijf maar gewoon leven.
Dat werd z'n lijfspreuk.
Ik merk dat jullie niet helemaal stil vallen...
zoals bij dat holocaustverhaal.
Geeft niet. Iedereen heeft een eigen voorkeur.
Deze tatoeage zit op een ongemakkelijke plek.
Als m'n vriendin een slechte dag heeft, denkt ze meteen:
m'n opa had het slechter. Ze kijkt op haar pols.
En ik moet dit doen:
'Ik stap zo in het vliegtuig. Ik heb een slechte dag...
en moet me eraan herinneren... Ja, ga maar voor.'
Mensen zeggen: 'Daar krijg je spijt van. Het ziet er later stom uit.'
Dan zeg ik: 'Het ziet er nu al stom uit. Bedankt.'
Ik nam die tatoeage op m'n vorige verjaardag.
Ik heb dit jaar niets leuks gedaan. Ik kreeg iets van m'n moeder.
Het was niet het enige, maar ze gaf me dit.
Dat doet ze nu ze wat ouder is.
Geen idee of ze een testament heeft, want ze stuurt me dingen...
en geeft me dingen als ik haar zie. Altijd met een toespraak erbij.
'Jennifer, ik moet je dit geven...
want straks ben ik dood en weet je niet dat ik het had.'
'Ik roof het hele huis leeg. Ik vind alles wel. Geen zorgen.'
Maar ze gaf me dit. Het is even oud als ik ben.
Het is 42 jaar oud.
Het papiertje dat ze kreeg toen ze het ziekenhuis met mij verliet...
en ik een baby was.
Lief, hè? Ik woog 3,4 kilo toen ik werd geboren. Zo dun.
Nu ben ik 42 jaar en ik heb dit eerder gezegd.
We geven vrouwen en mannen complimentjes...
en zeggen dat ze er jong uitzien. Heel eng.
Niet doen. Geef geen complimentjes als:
'Zo oud zie je er niet uit.'
Ik wil niet dat meisjes van 20 zeggen:
'Ik dacht dat je even oud als ik was.' Geen compliment. Ik ben 20 geweest.
Ik heb geen huisgenoten en slechte handdoeken.
Zo wil ik er niet uitzien.
Dus... bedankt.
Ik ben de enige die graag 'mevrouw' genoemd wordt. Heerlijk.
Als iemand zegt: 'Uw wisselgeld, mevrouw.'
Dan zeg ik: 'Je ziet het. Bedankt.'
Ik heb heel wat meegemaakt. Ja.
Nee, ik heb wel even tijd.
Ja, ik heb een pieper gehad.
Ik was caissière voor alles gescand werd. Ik moest zelf rekenen.
Ik leefde al toen Bruce Willis dacht dat hij een r&b-album moest opnemen.
Dus, ja.
Ik heb heel wat meegemaakt. Bedankt.'
Maar goed. M'n moeder gaf me dit.
Dit was wat je in de jaren 70 kreeg als je een kind kreeg.
Een levend wezen waarvoor je moest zorgen. Dit papiertje.
'Alsjeblieft. Dag.'
Ik vond dit zo vreemd.
Er staat: 'Vrienden en familieleden hebben interesse in je baby.'
'En ze willen hem knuffelen.'
Er waren toen nog geen meisjes.
'Hou bezoekers uit de buurt van de baby.
Een kleine baby moet zoveel mogelijk alleen zijn.'
Heel anders dan wat m'n vriendinnen nu zeggen.
'Kijk naar de baby. Je mag hem best borstvoeding geven.'
Maar in de jaren 70: 'Joyce, je hebt toch een kind gekregen?'
'Drie maanden geleden.'
'Waar is hij?' 'In de andere kamer.
We laten hem daar liggen.
De dokter zei...
dat te veel kijken en aanraken...
zorgt dat hij zich fijn voelt. Dat willen we niet. Niet naar hem kijken.'
Maar...
Dit is m'n favoriete gedeelte. Misschien moet ik het twee keer voorlezen.
Over huilen. Waarom huilt de baby?
Hij heeft het te warm, heeft honger of dorst.
Dit staat er.
'Als het minder dan drie uur na het voeden is...
kijk dan of er geen spelden in hem prikken.
En verschoon hem.'
Ik leg het uit voor de jonge kijkers.
Klittenband bestaat sinds de jaren 40, maar het zat niet op luiers.
Geen idee of dat zo is.
Bij mij thuis hadden we zulke luiers niet.
Als we iets niet hadden, zeiden ze dat het nog niet uitgevonden was.
Ik zei: 'Nemen we een magnetron?' M'n ouders zeiden: 'Die bestaan nog niet.'
Ik dacht dat ik geniaal was. Hoe wist ik...
Maar wij hadden dus geen luiers met klittenband.
Je droeg een luier met een veiligheidsspeld.
Prima. Zorg dat er geen spelden in hem prikken.
Maar waarom moest je drie uur wachten?
Kun je de baby niet gewoon voeden...
en hem in de kamer leggen waar niemand hem ziet...
en dan na vijf minuten kijken of er geen spelden in hem prikken?
En zo niet, ach, hij huilt misschien gewoon even.
Maar hier staat drie uur.
In drie uur kun je een film kijken. Er waren nog geen video's.
Dus je moest naar de bioscoop en terugkomen...
en dat had je nog 15 minuten over.
'Zullen we even kijken?' 'Nee, drie uur. Verwen hem niet zo.'
'Klopt. Nog 15 minuten. Geef me een borrel. Daarna gaan we kijken.'
Ik weet dus dat ik in een andere kamer gelegd werd...
met spelden die in me prikten.
Daarom voel ik me fijn als ik alleen ben en doe ik accupunctuur.
Maar...
Ik reis alleen en ging dit jaar alleen naar Italië.
Veel mensen reageerden erop.
Alsof ik zei: 'Ik heb een rassenrel veroorzaakt.'
Mensen zeiden: 'Wat? Wat heb je gedaan?'
Mensen vinden alleen zijn blijkbaar heel eng.
Maar ik ben dol op alleen zijn.
Mensen zeggen: 'Hoe doe je dat?'
Hoe ik beslis dat ik niet van mensen hou en ze niet in de buurt wil hebben?
Simpel. Dan zeggen ze: 'Ik wil niet eens alleen naar de film.'
Waarom zou je met iemand anders gaan?
Wat kun je in de bioscoop met een ander doen?
Behalve ze aftrekken, of zo?
Je kunt daar verder niets doen.
En ik ben volwassen.
Het kan me niets schelen als mensen me zielig vinden als ik alleen ben.
Ik had zin in die reis, maar iedereen wilde het verpesten.
M'n vader zei: 'Ben je niet bang van ISIS?
ISIS zit overal. Dat is eng.'
Ik zei: 'Ik ben een vrouw. Ik heb geen tijd voor ISIS.
Ik ben gewoon bang van mannen.'
Loop 's nachts eens langs een kroeg als er mannen met petjes uit komen.
Vergeet ISIS. ISIS stelt niets voor.
ISIS verkleedt zich en ze hebben baarden.
ISIS... Daar ben ik niet bang van.
Dus...
Ik pakte m'n koffer in en dacht na over waar ik heen wilde.
Ik maakte een lijstje van wat ik wilde zien en doen.
Ik googelde toch even. Ik zou naar Venetië gaan.
Ik googelde...
wat de veiligste plekken waren waar vrouwen niet verkracht worden.
'Verkracht.' Ik zal je eens iets vertellen.
Verkrachting bestaat. En ik praat erover. Dat is geen grap.
Ik heb het opgezocht. Ik wil niet verkracht worden.
Ik hou erover op als mannen niet meer verkrachten.
Dus kappen met je verontwaardiging.
Dus...
Maar er zijn echt websites voor. Yelp, dus.
Een verkrachtings-Yelp. 'Waar word ik verkracht?'
Je kijkt op die website.
Ik voelde me veilig in Venetië.
Als het je wat kan schelen, ik ben er veilig weggekomen.
Mensen zeiden: 'Wil je niet liever met een man op vakantie?'
Niet uit veiligheid, maar het zou gewoon niet leuk zijn zonder een man.
En ik heb een relatie. Daar schrokken ze nog meer van.
'Waarom gaat hij niet mee?'
'Ik ben komiek en ik ga in Europa werken.
Ik wil gewoon een paar dagen naar Italië.
En hij heeft een baan en kan niet zomaar weg.'
En ze zeiden: 'Hij mishandelt je.' 'Nee, hij...
Hij heeft een andere baan en ik heb vrije tijd.
Het zou zonde zijn om niet naar Italië te gaan.'
Ze zeiden: 'Hij zou met je mee moeten gaan.'
Ik zei: 'Het is geen chemotherapie, maar een reisje.
Ik ga gewoon op reis.
Het is in orde. Ze hebben eten en wijn...
en mensen die praten. Het is net als hier.'
Ik snap het niet.
Natuurlijk wil je soms tijd met je partner doorbrengen.
Maar waarom zou je relatie op het spel zetten door te reizen?
Ik ging met m'n man naar Parijs. En nu is hij m'n ex-man.
Je hoeft niet met je partner te reizen.
Dan zie je ze 24 uur per dag...
en bij alles wat ze doen, denk je:
Waarom loop je door het vliegtuig met je benen?
Als je alleen reist kun je met je handen eten. Niet alleen pizza.
Ik at een salade. Ik smeerde het over m'n gezicht.
Het enige wat niet leuk was aan m'n reis...
Ik klaag niet graag over zoiets fijns als in je eentje naar Italië gaan...
maar ik had een rondleiding geboekt. Dat vind ik leuk.
De spooktocht van Venetië. Ik dacht dat het leuk zou zijn.
Ik las de website en mensen plaatsten comments.
'Het was leuk. Een theatergroep sprong tevoorschijn...
en liet ons schrikken...
en we bezochten plekken waar mensen in de 18e eeuw vermoord waren...
en we hoorden spookverhalen...
en zagen geheime kanalen en allerlei geheimen.'
Ik dacht: dat wil ik ook. Al die geheimen.
Dus ik schreef me in. Het was m'n laatste avond in Venetië.
Ik bekeek vlak ervoor m'n bevestiging.
Ik had per ongeluk een privérondleiding geboekt.
Ik dacht: nee. Fijn dat jullie het snappen.
Ik wil geen 90 minuten alleen met iemand rondlopen.
Wat een ramp.
En ik zou hem op een brug ontmoeten. Als een romantisch verhaal.
Hij ziet me en zegt: 'Ben je alleen?'
En ik zeg: 'Ja.'
Hij zegt: 'M'n hart breekt.'
Hij stond zich aan te stellen.
'Ik geef je niet het gewone verhaal.
Dat is te verdrietig. Je bent alleen in Venetië.
O, nee. We doen de liefdesrondleiding.'
Ik zei: 'Ik wil zien waar mensen vermoord zijn.
Vertel me over dode baby's. Ik wil gestoorde shit horen.'
Hij vroeg waar de man was.
Bedoelde hij m'n vriend of 'de man' die ons onderdrukt?
Ik zei: 'Als ik wist waar 'de man' was, waren we allemaal vrij.'
Ik wist niet wat hij bedoelde. Hij was bezorgd. Ik moest het uitleggen.
Zo beginnen alle rondleidingen. Je legt het uit.
Je hebt een relatie en bent gelukkig.
Je bent gewoon alleen op reis. Geen zorgen.
Toen begon ik op m'n knieën te schreeuwen.
'Waarom, God? Ik mis hem. Ik heb al een week geen penis gezien.'
Toen begon de rondleiding.
Maar het probleem... Niet alleen als vrouw met een man.
Als je met iemand alleen rondloopt...
kan diegene misbruik van je maken. Hij zei: 'Mevrouw...
ik heb vanavond geen zin om te lopen.' - Ik zei: 'Dan heb je de verkeerde baan.'
Hij zei: 'Ik ben een beetje moe.
Het was een zware dag. Ik ben verdrietig en het is warm.
Kunnen we hier gaan staan?'
En ik zei ja.
Ik stond met een man onder een brug.
Hij vertelde me verhalen die geen spookverhalen waren.
Negentig minuten lang.
En ik wist dat het zou gebeuren.
Ik wist dat het zou komen.
Hij vroeg me waarom ik in Italië was.
Ik zei: 'Op vakantie.' Hij zei: 'Maar waarom alleen?'
Ik zei: 'Ik was in Londen voor werk en kwam hierheen.'
'Wat voor werk doe je?'
Ik wilde niet zeggen dat ik komiek was.
Jullie zijn vriendelijk als we op het podium staan...
maar mensen zeggen vreselijke dingen tegen ons.
Als je zegt dat je komiek bent: 'Je bent niet grappig.'
'Omdat m'n karteldarm verwijderd wordt.'
Dus...
ik lieg altijd in hotels of in een Uber.
'Wat kom je doen?' Ik snoer ze de mond.
'M'n vriendin neemt een abortus.
En ze is eigenlijk een man. Heel vreemd.
Laat me met rust.'
Dus ik zei dat ik komiek was en hij zei:
'Mevrouw, dit is geen provocatie...
maar uw leven lijkt me niet interessant genoeg...
om er over de hele wereld over te vertellen.'
Daar had hij gelijk in.
Dat was het einde van de rondleiding. Hij zei: 'Geen provocatie.'
En toen kwam die grote provocatie.
Hij deed wel iets aardigs.
Ik zie het positieve, omdat ik mediteer.
Hij bracht me naar een Italiaans restaurant. Ja, in Italië.
Gewoon een restaurant. Dat hoef ik er niet bij te zeggen.
'Is dit een Italiaans restaurant, of wat?'
Hij bracht me...
naar een restaurant. Hij kwam er niet bij zitten, of zo.
Ik was hem dankbaar, want het lag aan het Canal Grande...
en als je ooit ergens geweest bent...
weet je dat je nooit weet wat authentiek is...
en wat alleen voor toeristen is.
Ik zei: 'Ik had dit restaurant nooit gekozen.
Ik zag al die restaurants aan het kanaal en had geen idee...
wat hier authentiek was, dus bedankt.'
Hij stond naast m'n tafel. De ober bracht wijn.
Er gebeurde van alles en hij zei: 'Mag ik je nog één verhaal vertellen?'
Ik zei: 'Oké.' Hij had me nog geen spookverhalen verteld, dus wie weet.
Hij zei: 'Je herinnerde me aan een verhaal over waarneming.
Je zei dat je niet van buiten kon zien of dit een goed restaurant was.
Dat is als het leven.
Je weet niet hoe iemand van binnen is als je alleen naar ze kijkt.
Misschien is er een man die rondloopt en verhalen vertelt.
Maar misschien gaat hij naar huis en pleegt hij zelfmoord.'
'Was dat het?' Hij zei: 'Ja.'
Ik zei: 'Oké, fijne avond. Bedankt voor de rondleiding.'
Wat...
'Gewoon blijven leven.'
Ik was boos. Hij had geen horrorverhalen verteld.
Alleen een liefdesverhaal. Ik dacht:
Niet iedereen moet leven. Hij gaat z'n gang maar.
Toen dacht ik dat ik moest klagen. Hij hoefde niet ontslagen te worden.
Maar ik wilde gewoon m'n geld terug.
En de manager zou iedereen vertellen...
..dat dit niet kon met toeristen.
Geef ze wat ze willen. Stel dat ik de manager nu belde.
Dan zegt ze: 'Sergio?
Hij was niet om zeven uur op de brug.'
Ik zeg: 'Jawel.'
En zij: 'Nee, mevrouw. Hij heeft om half zeven zelfmoord gepleegd.'
Dat zou de beste spookrondleiding ooit zijn.
Ja, nu lachen jullie wel om zelfmoordgrappen, hè?
Ik ben een hypochonder, maar...
ik verzin geen dingen.
Maar als er iets gebeurt, denk ik altijd dat het erger is.
Zes maanden geleden zei m'n arts...
dat ik een jaar lang niet mocht terugkomen, zelfs niet als ik doodging.
Omdat ik zo'n hypochonder was en zo dom geweest was.
Ik wil jullie 't verhaal vertellen, maar het wordt gefilmd...
en dan zit ik vast aan een cliché.
Want het gaat ook over m'n ongesteldheid.
Mensen willen niet dat vrouwen over hun ongesteldheid praten.
Mannen, bedoel ik.
Mensen zeggen vaak dat vrouwen niet grappig zijn.
Prima. Daar kan ik niets aan doen.
Als je mij niet grappig vindt, kijk je maar naar andere vrouwen.
'Vrouwen' zijn geen soort comedy.
'Vrouwen' zijn 'n soort mensen.
Ik denk dat vrouwen mensen zijn. Maar goed...
Even waarom het zo moeilijk is om over je ongesteldheid te praten.
Soms weten mensen gewoon niet wat het is.
Mannen willen het niet horen, want hij denkt:
ik voel me dom. Wat is dat?
Geeft niet. Ze hebben het ook niet aan ons uitgelegd.
Ik werd 11 en m'n moeder zei: 'Je wordt ongesteld.'
'Wat is dat?' 'Iets wat je krijgt.'
'Wanneer?' 'Ergens tussen nu en de komende zeven jaar.'
Je loopt naar school en denkt: ik word ongesteld.
Wat is dat? Komt het hieruit? Heb ik het al? Ziet iemand het?
Dus...
Dit is wat ongesteld zijn is. Ik leg het uit...
en dan komt het leuke verhaal over hypochondrie en ongesteldheid.
Als je niet weet wat ongesteld zijn is...
Iedere maand komt bij een vrouw het baarmoederslijmvlies los...
omdat ze niet zwanger is, omdat ze een vieze hoer is...
die niet deed wat ze van God moest doen...
namelijk een baby maken.
En dat is haar straf van drie tot vijf dagen.
Dat is ongesteld zijn.
Dus...
Daar kunnen mannen toch wel mee omgaan?
Ik spot niet met mannen.
Mannen doen niet gemeen over ongesteld zijn.
Ze doen niet gemeen, ze willen het gewoon niet horen.
Dat snap ik, want de wereld is voor jullie ingericht...
en jullie willen niets horen over onbekende dingen.
Dat is vast eng. Dus we moeten...
We moeten lief voor mannen zijn.
Ik hou niet van grappen als: 'Als mannen ongesteld werden...
zouden ze overal met bloed sproeien en er kroegen naar vernoemen.'
Zulke dingen.
Misschien wel, misschien niet. Maar...
als mannen ongesteld werden...
zouden vrouwen niet ongesteld worden.
Dat zou ongelijk zijn. Ik weet hoe ik ben...
als ik iets niet snap aan een mannenlichaam.
'Waarom heb je ballen?' 'Gewoon.' 'Weg ermee.'
Ik ben niet altijd aardig.
Ik vroeg me af hoe het zou zijn als m'n vriend ongesteld werd...
en ik het nooit geweest zou zijn.
We zitten te eten en m'n vriend komt uit het toilet en hij zegt:
'Jen... we moeten weg.'
'Jonathan, we hebben nog niet besteld.'
'Jen, ik ben een dag te vroeg ongesteld en ik heb een witte broek aan.
We moeten nu gaan.'
'Hoezo een dag te vroeg?
Dat gebeurt toch op dezelfde dag?' 'Nee, het ligt aan m'n hormonen.
Ik kan het niet beheersen.'
'Ik beheers m'n lichaam niet.
Het ligt aan m'n hormonen.
Natuurlijk kun je dat wel.'
'Jen, dat kan niet.' 'Hebben ze geen tampons?'
'Nee, ze zijn op. We moeten gaan.'
'Heb je een tampon bij je, Jonathan?'
'Nee, vergeten.'
'Jonathan, ik zeg altijd dat je een man moet zijn...
en een tampon moet meenemen, voor het geval je ongesteld wordt.
En waarom draag je een witte broek als je ongesteld kunt worden?
Hoelang word je al ongesteld? 20 jaar?
Waarom kun je dit niet, Jonathan? Ga maar. Ik ga hier eten.
We hebben twee weken geleden gereserveerd. Ik blijf.
Ga maar. Doe je jasje om je middel. Iedereen ziet dat je ongesteld bent.'
Ik bel 'n vriend: 'Ik zit alleen in een restaurant.
Ja, Jonathan is ongesteld.
Natuurlijk niet.
Hij zag het niet aankomen. Nooit.
Jonathan en een tampon? Ben je gek?
Dit is Jonathan. Ik weet niet of ik bij hem wil blijven.
Hij kan niet eens voor zichzelf zorgen. Hoe moet hij dan voor mij zorgen?'
Zo zouden vrouwen zijn als mannen ongesteld werden.
Dit is wat mij overkwam.
Ik word elke maand op dezelfde dag ongesteld.
Nooit te vroeg, nooit te laat. Geen krampen. Bedankt.
Dus...
Op een ochtend, toen ik 41 en een half was...
en daarover lag na te denken...
Jeetje. Bijna 50.
Niet echt. Maar ik was er dichter bij dan op m'n 13e.
Toch?
Ik werd wakker en ging naar het damestoilet.
Ik heb geen damestoilet.
Dames, heren, rolstoel... Ik bedoel dat ik ging plassen.
Ik keek in m'n onderbroek en ik zag vers bloed.
Dit was twee weken voor ik ongesteld moest worden.
En dit zag er niet uit als baarmoederbloed.
Dit was vers bloed. Het leek op het bloed...
van de kat van m'n huisgenoot van jaren geleden.
Ik was jong en had een huisgenoot in Brooklyn.
Haar kat was stervende.
De kat sleepte zich over de vloer...
want de kat bloedde omdat z'n nieren niet meer werkten.
Ja. M'n huisgenoot stopte de kat in een kooi...
en de kat kreeg een spuitje...
op de dag dat het bloed opdook.
Ik keek en ik dacht: vandaag krijg ik een spuitje.
Ik heb geen mensenkooi en ik woon alleen.
Ik wist dat dit zou gebeuren zonder gezin...
maar ik moet mezelf laten inslapen.
Ik bel de dierenarts voor een afspraak.
Ik wist dat het 'n interne bloeding was.
M'n nieren waren stuk. Een interne bloeding.
Maar ik keek eerst of er glas in m'n vagina zat.
Ik wilde het zeker weten.
Ik slik slaappillen en dan kun je slaapwandelen.
Misschien was ik die nacht...
gaan slaapwandelen. Ik kreeg ruzie in de kroeg...
en stak een kapotte fles in me. 'Kom maar op.'
Dus...
ik belde vrienden en vroeg of ik gevochten had met m'n vagina.
Ze zeiden: 'Volgens mij niet.' Ik zei: 'Bedankt.
Het slechte nieuws is dat ik dan een spuitje krijg.
Een interne bloeding. Ik bel de dokter.'
Ik belde en zei: 'Ik heb een interne bloeding.'
Ze legde m'n benen in de beugels. Onzin.
Ik zei: 'Ik ben niet ongesteld. Dit is een interne bloeding.
M'n nieren werken niet meer.'
Ze zei: 'Jen, je bent ongesteld.'
Ik zei: 'Niet waar.' Ze zei: 'Jawel.'
'Ik word pas over twee weken ongesteld.' Ze zei: 'Twee weken te vroeg.'
Ik zei: 'Ik wil een second opinion.'
Ze zei: 'Waarover?'
Ik zei: 'Dit lijkt me een interne bloeding.'
Ze zei: 'Nee.' Ik zei: 'Hoe weet je dat dan?'
Ze zei: 'Omdat je het bloed kunt zien.'
'Wat een goed argument.
Daar had ik niet aan gedacht.
Daarom sterf je aan interne bloedingen.
Ze zien het bloed niet.
Oké, begrepen.
Prima. Ik ben dom.'
Ze keek me aan en vroeg: 'Ben je in orde?'
En ik zei: 'Niet echt. Nee...'
Ze gaf me een tampon, zoals een tandarts een kind een tandenborstel geeft.
Ze zei: 'Wegwezen.'
Het erge is dat ik een tamponabonnement op Amazon heb.
Ik vergeet het steeds op te zeggen en ik krijg elke maand zo veel tampons.
Ik heb een kast vol. Genoeg voor m'n hele leven.
Ik zit in de menopauze voor ze op zijn. Of ik ben dood.
Op een dag zit ik zonder bloed in een stoel:
'Ik zie al jaren geen bloed meer.'
Ik heb geen kinderen om ze aan te geven.
Dus ik doe gek met Halloween. 'Je snoep of je leven.'
Ik zeg: 'Op een dag ben je een vrouw. Neem mee.
Jij ook, jongetje. Wie weet. Neem mee.'
We weten zo veel niet over onze lichamen.
Er werd mij niets geleerd over m'n lichaam.
Ik werd op m'n 22e ontmaagd.
Ik schaam me ervoor. Ik vind het zo oud en suf.
Zelfs degene die me ontmaagde, wist niet dat hij me ontmaagde...
want ik loog en zei dat ik op m'n 16e was ontmaagd onder een treurwilg.
Je verzint details als je liegt.
Ik werd op m'n 21e ontmaagd, maar ik was bijna 22.
Ik was niet preuts. Ik wilde ontmaagd worden.
Dat was m'n levensdoel sinds ik een klein meisje was.
Groot worden en ontmaagd worden.
Wat me tegenhield... Het was iets katholieks.
Ik wist niet goed wat seks was.
Ik kreeg wel voorlichting.
Maar ze leerden je niet hoe je moet neuken.
Ze zeiden niets over liefde en sensualiteit.
En niets over homo's.
Een man ligt naast een vrouw en dan wordt ze zwanger.
Ik dacht: waarom zou je dat doen?
Eenpersoonsbedden voor mij.
Meisjes kregen voorlichting met een poster van eileiders.
Ik dacht: zitten die in mij?
Ze leken zo groot. Waarom komen ze m'n mond niet uit?
Hier zag je een vagina met een ei erin.
Net een bal in een honkbalhandschoen.
Alsof dat eitje er altijd zit. 'Kom op.
Maak me zwanger. Maak er een homerun van.'
En de jongens hadden een poster van sperma.
En ze leerden ons...
dat er miljarden spermatozoïden in één druppel sperma zaten.
Ik dacht: oké. En dat onthield ik.
Ik werd een tiener en m'n moeder zei:
'Geen seks hebben. Je wordt meteen zwanger.'
Ik dacht dat ze gelijk had, want ik dacht aan die posters.
Dat eitje lag te wachten en die miljarden spermatozoïden.
Miljarden voor één eitje. Dan krijg je een baby.
Ik dacht: waarom krijgen vrouwen maar één baby tegelijk?
Waarom spuiten er niet overal baby's uit?
Miljarden spermatozoïden en één eitje.
Ik wilde niet te snel ontmaagd worden.
Het was de schuld van de Katholieke Kerk. Ik vind Jezus prima.
Jezus had geen problemen met seks, want hij hield van hoeren.
Lees de Bijbel.
Hij ging om met prostituees. Hij was dol op ze.
Als hij de apostelen beu was: 'Waar zijn m'n prostituees?'
'Hier zijn we.'
Hij zei: 'We schrijven niets over jullie in de Bijbel.'
En hij was bevriend met ze.
Ik wist dat ik het zou opbiechten aan Jezus.
'Ik heb seks gehad.' Hij zegt: 'Leuk, hoor.' En ik: 'Ik zeg het even.'
En dat was prima.
Ik was bang dat ik zwanger zou worden.
Ik wilde geen tienermoeder worden.
Als ik zwanger werd, zou ik een abortus moeten nemen.
Ik was bang voor abortussen, vanwege de kerk.
Niet vanwege Jezus, maar vanwege de priester.
Iedere preek ging over abortus.
Ook al stond het niet in dat stuk van de Bijbel.
'Gelukkig Kerstfeest, iedereen.
We zijn hier omdat Maria een baby kreeg.
Ze hield hem, al wist ze niet wie de vader was.
We vieren feest dankzij Maria.
Ze nam geen abortus...
zoals meisjes die uitgaan en 't als anticonceptie gebruiken.
Als je een abortus neemt, ga je naar de hel.
Als je iemand kent die een abortus heeft gehad ook.
Jongens, jullie hebben een vrouw zwanger gemaakt. Goed zo.
Maar de vrouwen gaan naar de hel.'
En ik wilde niet naar de hel.
Dus ik wilde niet zwanger worden...
en dat deed ik door geen seks te hebben.
Ik wist niet echt wat een abortus was.
Ik wist niet dat het een veilige ingreep was...
waardoor een zwangerschap geen zwangerschap wordt.
Ik dacht dat als je zou bevallen...
ze de baby stilletjes door z'n kop zouden schieten.
Ik dacht: dat wil ik niet.
Ik veroordeel niemand, maar dat wil ik niet.
Dus in plaats van seks...
Ik had geen seks, maar ik werd graag gevingerd.
Ik was dol op vingeren? Was?
Nog steeds. Ik ben dol op vingeren.
Ik ben echt voor vingeren. Het is geweldig. Doe het met iedereen.
Het is niet alleen voor kinderen.
Volwassenen vinden het ook fijn.
Je gaat recht naar de bron. Het voelt geweldig.
Ik had een lief vriendje dat me vingerde.
De eerste keer dat ik werd gevingerd... Mijn god...
Ik had wel gemasturbeerd...
maar zonder handen is het nog spannender.
Het voelde zo goed dat ik nadat ik gevingerd was...
ieder moment dat ik niet gevingerd werd...
ontzettend depressief was.
Die goth-meisjes die je ziet rondlopen...
vragen niet om aandacht. Ze zijn van streek.
Ze zijn ooit gevingerd en sindsdien niet meer.
'Alles is duister. Iedereen is vreselijk. Ik voel niets.'
Maar goed...
M'n vriendje zorgde eerst voor mij omdat hij lief was.
Ik wilde eens iets voor hem terugdoen.
Dus met twee droge handen...
wreef ik over z'n penis en hij vloog bijna in brand.
En...
hij greep z'n brandslang beet als een ervaren brandweerman...
en zei: 'Laat mij maar.'
Hij kwam klaar op z'n handen. Hij was 17.
Hij veegde het af aan z'n T-shirt.
En toen wilde hij het voor mij doen.
En ik zag op die vinger...
Ik zag het niet, maar ik wist dat er miljarden spermatozoïden op zaten.
Ik wilde niet zeggen: 'Was je handen. Ik wil geen moeder worden.'
Dat zou suf zijn.
Maar ik dacht: van vingeren word je niet zwanger.
Dat zouden ze op school wel verteld hebben.
Tenzij ze niet weten wat dit is en wij de eersten zijn.
Maar ik wilde me lekker voelen, dus ik liet het gebeuren.
Het kon me niet schelen.
Ik werd 's nachts wakker en legde m'n hand op m'n buik...
en voelde een hartslag. Ik dacht: mijn god. Ik ben moeder.
Ik was zo dom.
Ik dacht dat je je hartslag alleen op je pols kon voelen.
Dat was de eerste keer dat ik een hartslag ergens anders voelde.
Ik dacht dat ik al een baby had.
Ik dacht: dat was snel. Geen wonder dat iedereen het over abortus heeft.
Er zit een levend mensje in me.
Ik zei niets. M'n mam zou me vermoorden.
Ik had nog geen internet.
Niet omdat het niet mocht, maar het bestond nog niet.
Ik had een typemachine. Daar kun je niets aan vragen.
'Kan ik zwanger worden van gevingerd worden?'
Want je typemachine levert alleen een stuk papier op met:
'Geen idee of je zwanger wordt. Ik ben een typemachine.'
Dus daar heb je niets aan.
Dus ik moest naar de bibliotheek.
Ik kon niets aan de bibliothecaresse vragen want ze kende m'n moeder.
Dus niet: 'Ik ben gevingerd. Baby of niet?'
Dus ik liep naar de kaartenbak.
Als je jong bent, weet je niet wat het is.
Dat hadden we voor het internet.
Het is een catalogus met kaarten.
Op die kaarten stonden namen van alle boeken in de bibliotheek.
Er kwam steeds meer informatie...
dus er kwamen steeds meer kaarten in.
Geen extra catalogus, alleen meer kaarten.
Als je je vinger erin stak, kon je je vinger kwijtraken. Zo van:
Dus ik zocht boeken over zwangerschap.
De kaartenbak was niet alfabetisch gerangschikt.
Ze gebruikten het Dewey Decimal System...
een ingewikkelde getallenserie...
die bibliothecaressen op de universiteit leren.
Maar wij moesten het zelf maar uitzoeken.
Dus ik vond boeken over zwangerschap.
En zwangerschap vond je natuurlijk niet in rij Z.
Nee, ik moest twaalf getallen onthouden.
We waren vroeger slim. We konden 12 getallen onthouden.
We hoefden er zelfs geen foto van te maken.
Dus ik liep helemaal terug naar de boeken.
Ik geef jullie nu geen 12 getallen, want ik ben nu te dom.
Er was geen boek als Wat Te Verwachten Van Verwachting Na Vingeren.
Dus ik dacht:
Dus ik deed niets. Als ik zwanger was geweest...
had ik het op een toilet gekregen, zoals op tv.
Negen maanden later kreeg ik geen baby en dacht: dan heb ik een miskraam gehad.
Tragisch, maar goed voor mij.
Zo leerde ik alle feiten.
Dat eitje is er maar heel soms.
En condooms zijn 99,9 procent effectief.
Ik dacht: ik moet ontmaagd worden.
Maar het was uit met m'n vriendje en ik ging studeren.
Ik dacht: hoe moet ik nu ontmaagd worden?
Ik ken nog geen studenten. Moet ik zomaar naar een jongen lopen en zeggen:
'Wil je seks?' Ze moeten eerst verliefd op me zijn.
Ik wist niets.
En hoe zorg ik dat een jongen me wil, tenzij hij denkt dat ik ervaring heb.
Niemand wil met een maagd naar bed.
Dat wist ik ook niet.
Ik verspreidde geruchten over mezelf.
Ik zei dat ik op m'n 18e, toen ik in 1992 ging studeren...
al met tien jongens geneukt had.
Dat is veel. Nu niet meer, maar toen wel.
Dat was veel. Tien jongens op je 18e.
Soms wonen er niet eens tien jongens in je dorp.
En 1992 was een onschuldige tijd.
Beverly Hills, 90210. Brenda en Dylan...
wachtten een jaar voor ze met elkaar naar bed gingen.
Dylan was alcoholist en woonde alleen. Hij was ook maagd.
Een onschuldige tijd.
Geen enkele jongen wilde met me naar bed, want ik zou een soa hebben...
want ik had veel geneukt.
Dus ik had jarenlang geen seks...
tot er iemand in m'n laatste jaar naar m'n universiteit kwam.
Hij kende de geruchten over mij nog niet.
We hadden seks en het was leuk. Ik herinner me niet alles...
want het was lang geleden, maar het was leuk. Ik liep naar huis...
en luisterde naar Madonna op m'n Discman.
Naar Bedtime Stories. Ik dacht: ik snap het. Ik ben ook seksueel.
Maar toen dacht ik opeens ergens aan.
Ik dacht: m'n maagdenvlies is niet gebroken.
Dat leren ze ons ook. We hebben een maagdenvlies. Een stukje huid...
in onze vagina. De penis prikt erdoorheen...
en we bloeden en dan zijn de lakens vies en word je gedumpt.
M'n maagdenvlies was niet gebroken. Ik dacht:
Hopelijk zit het niet in m'n lichaam...
want dan verstikt het m'n organen.
Geen idee hoe sterk een maagdenvlies is. Hoe werkt dat?
Ik wilde naar een dokter.
Dus ik ging naar de verpleegster, maar ik wilde niet doen...
alsof ik ontmaagd was, dus ik deed nonchalant.
Ik liep naar binnen en zei: 'Vraagje.
Toen ik ontmaagd werd, wanneer dat ook was...
ging m'n maagdenvlies niet stuk. Hoezo?'
Ze zei: 'Dat is onzin.
Als je tampons gebruikt, of paardrijdt, of danst, kan het rekken en scheuren.
Dus ik:
'Dus het kan niet opeens je organen beschadigen?'
'Nee, het is weefsel.' 'Gaat het dan...'
'Nee, dat bedoel ik niet...'
Ik zei: 'O, oké.'
Ze bekeek m'n dossier en zei: 'Je bent bijna 22.
Ben je nu pas ontmaagd?' 'Nee, ik heb al tien jongens geneukt.'
En toen kreeg ik m'n eerste soa-test.
Dus...
Ik heb een relatie.
Ik maak er geen grappen over, want het is 'n fijn verhaal.
Ik hou veel van hem en we kennen elkaar al lang...
Nu zijn jullie stil. Niemand wil fijne dingen horen. Ik snap 't.
Maar ik ben wel ooit echt vrijgezel geweest.
Niemand leek me leuk te vinden.
Ik werd niet gekozen en dat voelde niet fijn.
Ik las een zelfhulpboek over met jezelf uitgaan.
Dus dat deed ik. Ik zat in de kroeg...
en mannen vroegen: 'Mag ik hier zitten?' Ik zei: 'Nee.
Daar zit ik ook.
Ik ben met mezelf uit. Ga weg.'
Ik begon onzin uit te braken...
door die boeken. 'Je moet de tijd nemen.
Je kunt pas van iemand houden als je van jezelf houdt. Hoezo onzin?
Natuurlijk kan dat wel. Wat een fijne afleiding.'
M'n vriendin gaf een feest.
Het heette Facebook in Het Echt. Ze nodigde mensen uit...
Heel goed idee. Ze nodigde mensen uit die elkaar een beetje kennen.
Je kon half bekende mensen aan elkaar voorstellen.
Dan zeg je: 'Hoi, John is leuk. Maar hij is een moordenaar.
Ga niet met hem mee. Maar hij is wel leuk.'
Leuk. Ik ontmoette een leuke man.
Hij was oud genoeg, we wisselden nummers uit, begonnen te sms'en...
We hielden van dezelfde dingen.
Hij stuurde geen foto's van z'n lul.
Ik voelde me gerespecteerd. Na een paar weken...
vroeg hij me mee uit. Ik dacht: eindelijk.
We zaten te drinken en te praten.
Ik dacht niet dat hij met me naar bed wilde.
Dus ik ging aan de slag.
De serveerster vroeg: 'Nog eentje?'
We deden dat ding. 'Ik drink er meestal niet meer dan twee.
Jij wel? Ik niet. Maar ik kan wel... Ja? Ik neem er ook een.
We gaan neuken. Ja, kom maar op met die drank.'
Ze bracht de wijn.
Ik nam een slok en hij zei: 'Maar goed, m'n vriendin...' 'Je wat?
Waar slaat dat op?'
Dat zei ik niet.
Nee, ik deed geïnteresseerd. 'Vertel eens over je vriendin?'
En...
Niets mis met uitgaan met een vrouw als je 'n vriendin hebt.
Helemaal niets. Ik heb ook mannelijke vrienden.
Maar dat is het punt. Ik heb al mannelijke vrienden.
Ik heb er geen meer nodig.
Ik heb ze al. Ik snapte niet wat hij wilde.
Ik vroeg: 'Vind ze het niet vervelend dat je met vrouwen uitgaat?'
En hij: 'Nee, ze weet ervan. Ik ben een mannelijke feminist.'
'O, een mannelijke feminist.
Fijn hoor, dat je aan onze kant staat, verdomde...'
Als ik wijn wil drinken met een feminist, blijf ik wel thuis...
en heb ik nog seks ook.
En er zit geen sperma op mijn vingers.
Maar ik begreep hoe het anders was.
Het is anders, want vroeger trouwden mannen met een vrouw...
die kookt en voor kinderen zorgde...
en daarom ziet hij haar als een moeder.
Hij haalt de seks ergens anders. Mannen zijn slim.
Ze wonen bij de seks en willen goede gesprekken met anderen.
Ik en de andere vrouwen willen jouw gesprekshoeren niet zijn.
Jij wilt haar vingeren en dan met mij drinken...
en het over documentaires hebben, varken.
We zijn niet meer bevriend, maar...
Het klinkt alsof ik mannen haat, maar ik ben dol op mannen.
Ik zie ze als kinderen.
Ze hebben misschien geen idee wat ze doen...
maar wat hebben ze veel energie.
Maar...
Ik vind het wel leuk als mensen zich feminist noemen.
Net als blanke mensen die zich inzetten voor black lives matter...
kunnen mannen feminist zijn.
Dat is leuk. Maar er is iets wat we niet tegen weten te houden.
Het zou zo makkelijk zijn. Het lastigvallen op straat.
We schreeuwen dit al zo lang tegen mannen.
Ze moeten begrijpen dat het echt heel eng is.
Als je vanuit je auto naar een vrouw wilt schreeuwen...
neem dan een oude auto met zo'n toeter:
Het is zo stom.
M'n mannelijke vrienden zijn geen idioten en gedragen zich niet zo.
Maar één vriend van me die ik respecteer doet het.
'Roep je vrouwen na?' 'Het is een compliment.'
En ik: 'Wat roep je dan?' 'Mooie tieten.'
'Roep je 'mooie tieten' naar een vrouw?'
Hij: 'Ze had mooie tieten.' Ik: 'Ik snap je motivatie.
Dat kun je niet maken. Dat is eng.'
En hij: 'Wat is er eng aan 'Mooie tieten'?
Hij zei: 'Dat is een compliment.' Ik zei: 'Ik snap het.
In principe is dat inderdaad een compliment.
Maar als we niet reageren zoals je wilt...
of niet reageren, kan er iets komen als:
'Val dood, trut' en dan worden we bang.'
M'n vriend zei: 'O, ik snap het.
Maar wat als ik 'Mooie tieten' roep en geen 'Val dood, trut'?
Ik zei: 'Nee...
We weten het niet...
Complimenten en moord beginnen allebei met complimenten.
We weten dus niet...
of het 'mooie tieten' is en het daarbij blijft...
en ze wegrijden...
of of het 'Mooie tieten' is, ze stoppen en zeggen:
'Mooie tieten, zeg. Ik hak ze eraf en stop ze in een mixer.
Ja, en dan gooi ik ze in de vriezer...
en maak ik tietenijsjes.' We weten het niet.
M'n vriend zei: 'Wat moet ik dan zeggen?' Ik zei: 'Zeg niets.
Zeg gewoon niets.'
Hij: 'Ik heb vrijheid van meningsuiting.'
Ik: 'Het is... Wat vrijheid van meningsuiting ook is. Prima.
Ik zei niet dat je het niet mocht zeggen, maar roep het niet tegen ons.
Als je een vrouw met mooie tieten ziet...
doe je je raampje dicht en duw je je gezicht ertegenaan...
en roep je: 'Mooie tieten.' Doe dat.
Of bel een vriend en zeg:
'Mooie tieten. Ik zie mooie tieten.'
Of als je de tijd hebt, rijd je een veld in...
en schreeuw je het op je knieën tegen God. 'Mooie tieten.''
M'n vriend en ik werden het niet eens.
Ik dacht: misschien heeft hij gelijk.
Als wij steeds 'nee' zeggen, horen ze alleen hun moeders:
Dus zeg niet: 'Dit mag je niet zeggen.' Misschien is er een compromis.
Misschien kun je wel iets zeggen. Geen idee wat, maar...
Ik heb iets ervaren wat me een idee gaf.
Ik liep in m'n eentje in North Carolina.
Ik liep langs de weg en de zon ging net onder.
Er reed een blanke man in een vrachtwagen langs.
Hij stopte en reed achteruit.
En hij staarde naar me.
Ik dacht: o, verdomme.
Want een vrouw, niet-blanke of homo...
die in het zuiden benaderd wordt door een blanke in een vrachtwagen...
Dan weet je dat er binnen 20 minuten kaarsjes en bloemen...
liggen waar je net nog stond.
Die man zei tegen me: 'Pardon, mevrouw.
Mag ik iets engs tegen u zeggen?'
Ik was zo dom om naar de vrachtwagen te lopen.
En toen werd ik boos en dacht ik aan alle vrouwen...
die echt mishandeld werden met zuur in het gezicht...
en die worden nageroepen en ik dacht: nee.
Nee, je mag niets tegen me zeggen. Ik zei: 'Nee. En val dood.'
Ik liep verder en was trots op mezelf en dacht: dat was gestoord.
Alsof je met een meisje praat in de kroeg...
en het gaat goed. En dan zegt ze opeens: 'Val toch dood.'
'Wat heb ik gedaan?' 'Niets.'
Maar we moeten beleefd zijn, dus we houden ons in.
We moeten zeggen: 'Ik wil niet praten.'
Maar we praten toch en zeggen dan: 'Val dood.' Dat is verwarrend.
Daar moeten we beter in worden. Maar goed.
Hij zei: 'Mevrouw, ik wilde u niet bang maken. Sorry.
Ik wilde gewoon zeggen dat u mooie laarzen aanhebt.'
Ik droeg grote, zwarte laarzen. Hij zei:
'Ik ben getrouwd en wil u niet versieren.
Ik heb geen verstand van mode. Ik heb nog één vraagje.'
Ik dacht: nu komt de enge vraag.
Hij vroeg: 'Zitten ze lekker?' 'Ja.' 'Dan is het helemaal mooi, hè?'
Ik had zoiets van:
Hij zei: 'Bedankt dat ik u dat compliment mocht geven.
Anders zou ik niet met mezelf kunnen leven.'
En toen reed hij weg. Hij kon niet met zichzelf leven...
zonder me een compliment te geven. Wat dramatisch.
Mannen hebben het zwaar.
We moeten lief voor ze zijn.
Maar ik ben ook deels kwaadaardig.
Wat zou het leuk geweest zijn als hij me geen compliment mocht geven.
Dan zou hij z'n hele leven spijt hebben.
Als een soort toneelstuk in het zuiden.
Hij zit elke dag thuis en zegt:
'Ik heb geen honger, Martha.' Ze zegt: 'Henry, dit is je lievelingseten.
Je eet al twee avonden niet. Je bent zo mager.
Ga je vreemd, Henry?' 'Nee, Martha, het gaat niet om seks.
Soms gaat het gewoon over... mode.'
Als je de kans krijgt een vrouw 'n compliment te geven en het niet doet...
zul je er altijd spijt van hebben.
Luister naar je vader.'
Op z'n sterfbed zegt z'n vader: 'Wil je nog iets zeggen?'
En hij zegt: 'Zwarte laarzen.' En dan sterft hij.
Niemand weet wat hij bedoelt. Z'n vrouw ook niet.
'Zwarte laarzen? Z'n vader vocht in de oorlog.
Hij droeg laarzen. Hij wil z'n vaders legerlaarzen aan in de kist.'
Dat is niet zo. Ze doet hem die laarzen aan.
Vanuit de hemel roept hij: 'Die laarzen bedoel ik niet.
Ik hou van vrouwenschoenen. Ja, zo zit dat, Jezus.
Ik kan hier mezelf zijn.'
Dat zette me aan het denken.
Als je wilt roepen, roep dan iets over onze kleren en niet over onze lichamen.
We willen niet de hele tijd aan ons lichaam denken...
en door jullie doen we dat wel de hele tijd.
Soms vertrek je met je sleutels en je telefoon...
en voel je je vrij. Zo willen we ons ook voelen...
maar je kunt je tieten en vagina niet thuislaten.
We moeten ze 's morgens ook meenemen.
'God, iedereen kijkt naar me.' En als iemand dan roept:
'Lekkere kont', denken we dat het sarcastisch bedoeld is.
Heel ingewikkeld.
Maar complimentjes over onze kleren kunnen wel.
Als je ons wilt lastigvallen...
roep je: 'Hé, schatje. Dat strikje...
past bij je schoenen. Dat zie ik wel.
Ik ben dol op goede accessoires. Ga vanavond uit eten.
Niet eens met een man. Met jezelf. Je bent niet bang.
Leuk. Je hebt een baan en vrijheid.
Dat is niet bedreigend. Ik hoef het als man niet uit te leggen.
Ik wil alleen zeggen dat ruitjes en stippen...
soms bij elkaar passen. Goed gedaan.'
Heel erg bedankt. Jullie waren geweldig.
Nogmaals bedankt.
JKL.
Jennifer.
Lieverd.
- Hoi. - Fijn om je te zien.
- Je zag er prachtig uit. - Bedankt.
- Jennifer, waarom heb je dat eten? - Dat hoort bij m'n loon.
- Wat? - Het is gewoon...
eten dat je krijgt. Het hoort bij het budget.
- Vond je het leuk? - Dus je betaalt ervoor?
Wat zonde. Jennifer, je bent slecht met geld.
Het is mijn geld niet. Was het niet leuk?
Mam, pap, ga weg. We filmen. Cut.
- Jennifer, nee. Wie is dat? - Wat?
- Dit is m'n echte familie. - We draaien nog.
- Kunnen we dit nog filmen? - Waarom doe je dit?
Waarom huur je mensen in om ons te spelen?
Het is nu te laat.
Ze lijkt niet op mij. Ik ben blond. Zij heeft grijs haar.
En ik ben niet Aziatisch, Jen.
Mijn god. Pap, dat is racistisch.
Ik ben Japans.
Jennifers beste vriendin was Japans...
en ze leerde Jennifer 'hallo' zeggen.
Pap, dat maakt niet uit. Konichiwa.
Deze acteurs zijn voor het personage...
Jen Kirkman. Snap je?
Wat? Is er geen personage voor je zus, Gail?
Gail, ik zou jou er ook in stoppen...
maar na die grap over dat je wiet rookte...
wilde je het niet meer. Dus ik zeg niets meer over je...
uit respect.
Jen, nu heb je het weer verteld. Op camera.
Dat doet ze. Ze praat over iedereen.
Ze noemde pap een racist.
Hij zei 'Aziatisch.' - Misschien moeten we even stoppen.
Ja, waar is de pizza?
Nee, ik heb geen pizza. Ik ben net klaar.
Sorry dat er geen rol voor jou is.
En ik vroeg het jullie niet omdat jullie niet goed zouden zijn...
maar omdat jullie er een drama van zouden maken.
Ik voel me hier niet comfortabel bij.
- Jij? En wij dan? - Jen, waarom moest je dit verpesten?
- Jeetje. - Ik ken een goed restaurant.
- O, ja? - We vertrekken gewoon.
- Vergeet haar maar. - Zat je in het publiek?
- Ik heb je niet gezien. - Ja.
Kunnen we die beelden gebruiken?
M'n ouders hebben m'n Netflix-special verpest.
Het was helemaal te gek.
Vertaling: Geert van den Elzen